Tο COP23 στη Βόννη (6 -17 Νοεμβρίου 2017)

Πηγή: Aegina Light

Τα συνέδρια του ΟΗΕ για τις κλιματικές αλλαγές λαμβάνουν χώρα κάθε χρόνο στο πλαίσιο της σχετικής σύμβασης των Ενωμένων Εθνών που υπογράφτηκε το 1992. Αυτή η σύμβαση επιδιώκει να αντιμετωπίσει το πρόβλημα των κλιματικής αλλαγής επιβάλλοντας σε όλα τα συμβαλλόμενα μέρη την υποχρέωση να περιορίσουν  τις  εκπομπές  των αερίων που λέγεται ότι προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Απαιτεί από τις βιομηχανικές  –  σε αντιδιαστολή με τις αναπτυσσόμενες   –  χώρες να επιτύχουν τη σταθεροποίηση των δικών τους εκπομπών στα επίπεδα του 1990. Η διάκριση ανάμεσα στις βιομηχανικές και τις αναπτυσσόμενες χώρες πηγάζει από το σκεπτικό ότι οι βιομηχανικές χώρες ευθύνονται για το μεγαλύτερο μέρος των παγκόσμιων εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου και επίσης ότι διαθέτουν τη θεσμική και χρηματοοικονομική ικανότητα να τις περιορίσουν. Η Ελλάδα ως μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης συγκαταλέγεται ανάμεσα στις βιομηχανικές χώρες.

Το πρώτο συνέδριο του ΟΗΕ για τις κλιματική αλλαγή πραγματοποιήθηκε στο Βερολίνο το 1995. Το πιο πρόσφατο,  το εικοστό τρίτο διεξάγεται αυτή τη στιγμή στη Βόννη. Την προεδρία φέτος έχουν τα νησιά των Φίτζι. Στα συνέδρια του ΟΗΕ για την κλιματική αλλαγή ήταν έντονη από την αρχή η παρουσία της κοινωνίας των πολιτών με την έννοια ότι συμμετέχουν οι μη-κυβερνητικές οργανώσεις που ασχολούνται με τα προβλήματα του περιβάλλοντος και βέβαια όχι μόνο τα προβλήματα του περιβάλλοντος αλλά και της ισότητας, της σχέσης μεταξύ των φύλων, κτλ.  Πολλοί από τους ακτιβιστές προβληματίζονται για αυτό που αποκαλείται κλιματική δικαιοσύνη, climate justice, κάτι που απ’ο τι φαίνεται προϋποθέτει τη σκόπιμη ανθρώπινη επέμβαση στο κλίμα γιατί αν το κλίμα καθορίζεται από τη Μητέρα Φύση, ή έστω από τη Μητέρα Φύση σε συνδυασμό με τα ακούσια αποτελέσματα της βιομηχανικής ανάπτυξης,  προφανώς δεν έχει νόημα να μιλήσουμε για τη δικαιοσύνη, αφού υποτίθεται ότι η Μητέρα Φύση έχει δικούς της κανόνες που δεν υπαγορεύονται από τις επιθυμίες των ανθρώπων.

Εκτός από την επιρροή στις συζητήσεις των μη κυβερνητικών οργανώσεων υπάρχει και ένας επιπρόσθετος παράγοντας  ο οποίος σημειώνεται από την οργάνωση  Carbon Trade Watch, δηλαδή Παρατηρητήριο του Εμπορίου Άνθρακα,  μια ομάδα που αντιτίθεται στο εμπόριο ρύπων, που είναι από τα κεντρικά στοιχεία της μεθοδολογίας του ΟΗΕ για το κλίμα.

Σύμφωνα με το Carbon Trade Watch στα χρόνια που έχουν περάσει από το πρώτο συνέδριο στο Βερολίνο βλέπουμε οι συζητήσεις να απόμακρύνονται όλο και πιο πολύ από το να εντοπίζονται οι αληθηνές αιτίες των κλιματικών αλλαγών ενώ συγχρόνως πολλαπλασιάζεται η ζημιά, επηρεάζονται όλο και ευρύτερες  περιοχές  και όλο και περισσότεροι πληθυσμοί. Κάθε χρόνο βλέπουμε  να γίνεται εντονότερη η παρουσία των μεγάλων εταιριών και  πιο αδύναμη  η επιρρόη εκείνων που πλήττονται…

Η  κλιματική κρίση έχει μετατραπεί σε ευκαιρία για καινούργιες επιχειρήσεις, καινούργιες  πηγές κέρδους. Οι κλιματικές πολιτικές προτρέπουν την χρηματιστικοποίηση της φύσης. Τα στοιχεία της φύσης – διοξείδιο του άνθρακα, νερό, βιοποικηλότητα γίνονται μονάδες μετρήσιμες οι οποίες μπορούν να αγοράζονται και να πωλούνται και επίσης να γίνονται αντικείμενα χρηματιστικής κερδοσκοπίας.

Βέβαια μια πάλη διεξάγεται  από τις μη κυβερνητικές οργανώσεις ενάντια σε αυτές τις εξελίξεις, με   αποτέλεσμα τα συνέδρια του ΟΗΕ για το κλίμα να έχουν όλο και πιο πολύ το ύφος ενός πεδίου μάχης ανάμεσα στα μεγάλα συμφέρονται και τα μικρά. Οι οργανώσεις που χρηματοδοτούνται για να παρίστανται στα συνέδρια, επειδή όλο και πιο πολύ χάνουν τη δυνατότητα να επηρεάσουν τις εξελίξες στο κυβερνητικό επίπεδο, καταφεύγουν στα μέσα μαζικής ενημέρωσης στήνοντας επικοινωνιακά κόλπα που μερικές φορές μοιάζουν με reality show.

Η αυξανόμενη απόσταση ανάμεσα στην κορυφή και τη βάση αντιμετωπίστηκε αρχικά με πιο αυστηρή αστυνόμευση.  Στο Cancun το 2010 και  Durban το 2011 σύμφωνα με την ακτιβίστρια Anne Petermann χρειαζόταν επίσημη άδεια για κάθε διαδήλωση ή διαμαρτυρία. Ακόμα να φοράει κανείς μπλούζα με ανεπίτρεπτο μήνυμα αρκούσε για να αποκλειστεί  από αυτό το συνέδριο. Μέχρι τη Συνάντηση Κορυφής του Παρισιού  το 2015 είχε αναπτυχθεί ένα σύστημα απαρτχάϊντ με απόσταση χιλιομέτρων γεωγραφικά ανάμεσα στους επίσημους από τη μια πλευρά και τη κοινωνία των πολιτών από την άλλη.

klimatiki_xeiragwgisiΗ μεγαλύτερη ταραχή προκαλείται  από τις εκδηλώσεις που είχαν μέγιστη κάλυψη από τα μήντια. Αν μπορούμε να κρίνουμε από τις εμπειρίες μερικών από μας στο Παρίσι, όπου διαδηλώσαμε για θέμα που θάβεται απολύτως και συστηματικά από την τηλεόραση  και τον τύπο, δηλαδή τη κλιματική χειραγώγηση, ο τρόπος που μας αντιμετώπισε η αστυνομία ήταν στο τέλος πολύ πιο ευγενικός και το ενδιαφέρον τους πολύ μεγαλύτερο από τι  στην περίπτωση των θεμάτων που είχαν τραβήξει την προσοχή των μίντια όπου και οι διαδηλωτές και οι αστυνομικοί ήταν πιο επιθετικοί και πιο κλειστοί.

Όπως είπα, στο φετινό συνέδριο στη Βόννη, προεδρία έχουν τα νησιά Φίτζι κι έτσι στο επίκεντρο της προσοχής των ΜΜΕ είναι οι λεγόμενοι Πολεμιστές του Ειρηνικού για το Κλίμα (Pacific Climate Warriors). Ο στόχος των Πολεμιστων του Ειρηνικού για το Κλίμα  είναι η κατάργηση των ορυκτών καυσίμων.  Τον Οκτώβρη του 2014   πραγματοποίησαν τον αποκλεισμού του λιμανιού του Newcastle της Αυστραλίας, του μεγαλύτερου λιμανιού της χώρας για την εξαγωγή άνθρακα.  Την προηγούμενη εβδομάδα, δηλαδή ουσιαστικά  τώρα, στο πλαίσιο του συνεδρίου της Βόννης έκλεισαν και την είσοδο ενός ορυχείου λιγνήτη της Ρηνανίας.

DN4c5DkWsAAuzChΚαι στην Αυστραλία και στη Γερμανία όμως, να μην πούμε και σε άλλες χώρες, η στροφή προς τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, κυρίως από τον ήλιο και τον άνεμο, αντιμετωπίζει πολλά προβλήματα, που δεν οφείλονται αποκλειστικά  στην πολιτική πίεση από τα λόμπυ του πετρελαιάδων και των εκμεταλλευτών ορυκτών καυσίμων. Η πολιτεία της Αυστραλίας που έχει κάνει τη μεγαλύτερη στροφή προς τις ανανεώσιμες πηγές, και ειδικά τα αιολικά πάρκα, η Νότια Αυστραλία, έχει τώρα την πιο ακριβή ηλεκτρική ενέργεια του κόσμου και έχει πληγεί από blackout. To ενεργειακό έχει γίνει μείζον πολιτικό θέμα στην Αυστραλία. Πολλές φτωχές οικογένειες δεν είναι πια στη θέση να έχουν ηλεκτρικό ρεύμα στο σπίτι τους. Εκείνοι που έχουν την πλάτη τους στον τοίχο πολιτικά δεν είναι μόνο οι Πράσινοι και οι Εργατίκοί αλλά και τα μεγάλα κεντροδεξιά κόμματα που υποστήριξαν τη στροφή προς τις ανανεώσιμες πηγές ενέργιας.  Το πυρηνικό λόμπυ, που είχε ηττηθεί στην Αυστραλία όσον αφορά την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, έχει ξαναπάρει θάρρος και μπαίνει στη μάχη με ισχυρά επιχειρήματα ενάντια στα βιομηχανικά αιολικά και ηλιακά πάρκα.

Στη Γερμανία και τα πυρηνικά και τα αιολικά πάρκα έχουν χάσει την εμπιστοσύνη του κόσμου, με αποτέλεσμα τώρα να ανοίγονται νέες λιγνιτικές μονάδες. Τα επιχειρήματα έναντια στα αιολικά «πάρκα» εστιάζονται στη ζημιά που κάνουν οι υπέρηχοι στην ανθρώπινη υγεία, να μην αναφέρουμε και στις νυχτερίδες, οι οποίες έλκονται από το υπέρηχους και στη  συνέχεια σκοτώνονται από τις λεπίδες των ανεμογεννήτριων, στις καταστροφές που φέρνουν σε μεγάλες εκτάσεις φυσικού τοπίου, στο γεγονός ότι δεν μειώνουν επαρκώς την εξάρτηση από ορυκτά καύσιμα.

Μια ακτιβίστρια της Carbon Trade Watch η Ivonne Yanez  από τον Ισημερινό πιστεύει  ακόμα  ότι η πολιτική του να αφήνεται στο έδαφος το 70% των ορυκτών καυσίμων  υποστηρίζετα από ένα κόμματι των πετρελαιακού λόμπυ που αποβλέπει στο να πετύχουν αυξήσεις στις τιμές.

Πάντως στην τελική ανάλυση παρ’ολο που η Ελλάδα είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και θεωρείται βιομηχανική και όχι αναπτυσσόμενη χώρα, το γεγονός είναι ότι δεν είμαστε στην κατηγορία εκείνων που χρηματοδοτούν τους πολεμιστές του Ειρηνικού για το Κλίμα προκειμένου να κάνουν διαδήλωσεις σε βιομηχανικές πόλεις της Αυστραλίας. Είμαστε στην ίδια κατηγορία με αυτούς τους δήθεν υπανάπτυκτους που μας λένε ότι απειλείται η ιδιοκτησία τους, η γή τους, η επιβίωση με το σημερινό τρόπο ζωής που έχουν. Και ελπίζω ότι δεν θα μας ικανοποίει να περιοριστούμε σε reality shows ή στην πολιτική του θεάματος.  Θέλουμε να είμαστε  πολίτες που διαθέτουμε  λειτουργικούς θεσμούς και έχουμε τη δυνατότητα να υπερασπιστούμε τον εαυτό μας και την αληθηνή βιώσημη ανάπτυξη.

Γ. Χωλ

The United Nations Climate Change Conferences & Action by Citizens

Source: Defend Democracy Press

by Wayne Hall

The United Nations Climate Change Conferences are held each year in the framework of the relevant treaty that was opened for signature in 1992. This treaty aims at addressing climate change by imposing on all treaty signatories the obligation to reduce the emissions of the gases that are said to cause the greenhouse phenomenon. It requires the industrialized countries – in contrast to the developing countries – to achieve stabilization at the levels of 1990. The distinction between industrialized and developing countries derives from the assertion that the industrialized countries are responsible for the greater part of global emissions of greenhouse gases and also that they possess the institutional and financial ability  to limit them. As a member  of the European Union, Greece is included among the industrialized countries.

The first UN climate change conference was held in Berlin in 1995. The most recent, the 23rd, is being held at this moment (12th November 2017) in Bonn. The Presidency this year is held by Fiji. At the UN climate change conferences the presence of civil society has been conspicuous from the outset in the sense that there is participation by NGOs concerned with environmental problems, and indeed not only environmental problems but also problems of equality, relations between the sexes, etc. Many of the activists are committed to what is known as climate justice, something evidently based on a supposition of deliberate human intervention in the climate, because if the climate is determined by Mother Nature, or even a combination of Mother Nature and the unintentional effects of  industrial development, it appears pointless to speak of justice, because presumably Mother Nature follows her own rules which are not dictated by the desires of human beings.

Apart from the influence of NGOs on the discussions there is an additional factor, which is noted by the organization Carbon Trade Watch, a group opposed to emissions trading, one of the central elements of UN methodology for the climate.

According to Carbon Trade Watch in the years that have passed since the first conference in Berlin we see the discussions moving further away from identification of the real causes of climate change, along with a spiraling of the negative effects, influencing ever wider areas and ever larger populations. Each year we see a more powerful presence of big corporations and a weaker influence of those suffering the damage.

The climate crisis has been transformed into an opportunity for new businesses, new sources of profit. Climate policies foster the financialization of nature. The elements of nature – carbon dioxide, water,  biodiversity, become measurable units, which can be bought and sold and also become the object of stock exchange speculation.

Of course the NGOs oppose these developments, and the result is that the United Nations conferences have become a battlefield between large and small vested interests. Because they are increasingly losing the ability to influence developments at governmental level, the organizations that are being funded to participate in the conferences increasingly resort to the media, staging public relations stunts which sometimes resemble reality shows.

The growing distance between the summit and the base was addressed initially through stricter policing. At Cancun in 2010 and Durban in 2011, according to the activist Anne Petermann, official permission was required for every demonstration and protest. Even wearing a T-shirt with an unacceptable slogan on it was enough to get oneself thrown out of the conference. By the time of the 2015 Climate Summit in Paris a system of apartheid had grown up with a geographical distance of kilometres separating the officials on one hand from civil society on the other.

The greatest turmoil was produced by the functions that had maximum coverage from the media. If we can judge from the experiences of some of us in Paris, where we demonstrated around an issue that is buried totally and systematically by the television and the press, namely climate manipulation, the way in which we were treated by the police was finally more polite and their interest greater than in the case of subjects that had attracted the interest of the media, where both the demonstrators and the police were more aggressive and more closed.

As indicated, at this year’s conference in Bonn, Fiji has the presidency, and the focus of media attention was on the Pacific Climate Warriors. The aim of the Pacific Climate Warriors is abolition of fossil fuels. In October 2014 they blockaded the harbour of Newcastle in Australia, the country’s largest coal exporting port.  Last week, to return to the present, the Pacific Climate Warriors blocked the entrance to a lignite mine in the Rhineland in Germany.

Both in Australia and in Germany, not to mention other countries, the turn to renewable energy sources, chiefly from sun and wind, is facing many problems, which are not exclusively attributable to political pressure from the oil and mining lobbies. The Australian state that has made the greatest turn to renewables, particularly wind parks, now has the most expensive electricity in the world, and is plagued by blackouts. Many poor families can no longer afford to have electricity in their homes. Those who have their backs to the wall politically are not just the Greens and the Labor Party but also the big centre-right parties that have supported the turn to renewable energy sources. The nuclear lobby, which had been defeated in Australia on the electricity generation front, is staging a comeback and entering the fray with powerful arguments against industrial wind farms and solar installations.

In Germany both nuclear energy and wind farms have lost the confidence of the public, with the result that new lignite burning power stations are being built. The arguments against wind power are focused on the damage that ultrasound can do to human health,  and also to bats, which it attracts, to be killed by the rotors, and then  the damage that is being caused to wide expanses of unspoilt countryside, and the fact that wind parks do not sufficiently reduce dependency on fossil fuels.

One Carbon Trade Watch activist Ivonne Yanez from Ecuador even floats the idea that the policy of leaving 70% of fossil fuels in the ground may be supported by a section of the oil lobby with a view to securing higher prices.

In any case, in the final analysis although Greece is a member of the European Union and regarded as an industrialized country and not a developing country, the fact is that we are not in the same category as those who can fund the Pacific Climate Warriors to stage demonstrations in Australian industrial cities. We are in the same category as these people from so-called underdeveloped countries who tell us that that their property Is under threat, their land, their survival in their present way of life. And I hope that we are not going to be satisfied with staging reality shows and the politics of the spectacle. We want to be citizens with functioning institutions and with the ability to defend ourselves and defend genuine sustainable development.

The 2009 Copenhagen Climate Summit (COP15) – Looking back (from Aegina)

The 2009 Copenhagen Climate Summit (COP15) is generally seen as being a catastrophic failure.

There was, however, one little-reported meeting in the context of COP15 that looked as if it might be pointing to future discussions on other – and better – terms, namely the ETC Group’s discussion of geoengineering, including “solar radiation management”.

Activists in Aegina publicized this ETC Group meeting, screening the presentation, and even more importantly, the following discussion.

The Introductory Address at the Aegina meeting gave a summary of the activism of the day, some of which has withstood the test of time, but much not.

What has prevailed internationally is that instead of the deficiencies of the climate debate being addressed, the whole debate has been rejected by official politics in the USA as “a hoax”. (In fact President Trump has said: “A lot of it is a hoax. It’s a money-making industry.”) It has been left to the Chinese to lead contemporary discussion on the (defective) terms of the climate summits.

The ETC group made a timid attempt to rescue τηε subject of climate manipulation from the stigma of being “conspiracy theory”. But they have not succeeded.

Neither has the activism against “geoengineering” succeeded that was initiated in Aegina.

IS THERE SOME SPRAYING THAT COULD SAVE US?

SOURCE (Greek): http://tvxs.gr/news/sci-tech/giati-na-mas-psekasoyn-tha-sosei-ton-planiti

In the Paris Climate Agreement of 2015 the leaders of around 200 states decided to reduce emissions of greenhouse gases so that the temperature of the planet would fall to levels slightly higher than before the industrial age. If the plan does not succeed the dangerous consequences of climate change will be irreversible and obvious by the end of the century.

Two degrees above the level at which we find ourselves today is regarded by scientists as the tolerable ceiling for global warming. If that is exceeded extreme weather phenomena will be experienced: storms, droughts and a rise in the sea level are some of them. The consequences will be shortages of food and water and an increase in emigration as the planet becomes inhospitable. If we don’t change, this ceiling will be exceeded by 2050..

The leaderships of the countries and the great global polluters, with the attitudes they have adopted to date, can only be described as anything but trustworthy. Trump’s decision to withdraw the USA from the Agreement is the most characteristic.

Given all this, scientists in recent years have put forward many different ideas. One of them is geoengineering, that is to say manipulation of the climate which theoretically could cool the planet and stabilize the environment. There are two kinds of geoengineering: the first has to do with removing carbon dioxide from the atmosphere. At an industrial level this is already happening, but it is not enough to deal with the massive levels of emissions that are recorded every day. The second has to do with solar radiation management. In this more radical scenario theoretically the level of solar radiation being absorbed by the planet could be reduced by reflecting it away.

One way that this could be done, according to studies, is by spraying reflective particles in the upper levels of the atmosphere. This scheme is based on the cooling potential of volcanoes. The sulphur dioxide that is emitted during eruptions leads to the formation of sulphuric acid, which reflects the solar radiation and cools the planet. But finally the sulphuric acid could destroy the ozone layer, leaving the earth totally vulnerable to solar radiation.

Another solution, less dangerous, is – according to the experts – the reduction of high altitude cloud cover. Clouds that are formed at very high altitudes do not reflect much solar radiation but on the contrary cause a greenhouse effect. The higher they are the more intense the heating. And the warmer the environment the higher the level at which the clouds form. If sulphuric or nitric acid is introduced into these clouds their volume will decrease and they will not have such a heating effect on the surface of the earth. But if the spraying is not conducted carefully it could lead to the formation of more such clouds, with the result that rather than being cooled the planet will be further heated.

Because of these dangers, scientists emphasize that any such scheme must be implemented under very specific conditions, both chronologically and spatially, so as to have optimum effect. One such example would be ice at the poles, so as to stop the melting. But to date these schemes are being questioned by many and even the scientists that support them say that more research is needed.

Comment from W.H.: This “information” from Kouloglou. Up until now the criticism of “chemtrails” activists has mostly focused on the fact that the spraying is not a proposal but a reality. But perhaps the fraud is even worse in the sense that the spraying does not mitigate the global warming but in fact causes it.

Comment from Dylan Jones: Geoengineering is a proposal intended to cover over retrospectively the fact that spraying has been occurring since the onset of global warming and is most certainly intended to heat the planet rather than cool it.

It is an inverse version of the form of Geoengineering known as Thermal Radiation Management which involves the deployment of artificial particles (not sulphuric nor nitric acid) in optimum numbers so as to induce precipitation of higher clouds. In the ongoing reality an overseeding regime of too many particles has been established that increases higher cloud cover and consequent warming.

The form of Geoengineering known as Solar Radiation Management involving the spraying of sulphates to reflect sunlight would only be effective over regions close to the equator.

Finally, the Paris agreement cap of 2 degrees was an increase from pre-industrial levels not from today and if you think extreme weather, shortages of food and water and migration is a problem only looming in the future, you need to look out the window.

Ντε Μόιν Αϊόβα – Κάρυστος αδελφές πόλεις : Στο έλεος των κερδοσκόπων του ανέμου

Ντε Μόιν Αϊόβα – Κάρυστος αδελφές πόλεις : Στο έλεος των κερδοσκόπων του ανέμου

Η αγροτική Αμερική δεν θέλει να γίνει αμερικανική μονάδα παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας ( Keryn Newman | StopPATH WV | 6/26/2017 | Stoppathwv.com)

(Mετάφραση Βασιλική Βαρελά)

Όπως η Νότια Εύβοια δεν θα γίνει η μπαταρία της Ελλάδος (Εφημερίδα των Συντακτών)

Ένας φίλος μου έστειλε ένα μήνυμα που έφερε στην επιφάνεια μία μικρή αλήθεια πού η αστική Αμερική πρέπει να αποδεχθεί. Η Αγροτική Αμερική δεν θέλει να γίνει η μονάδα παραγωγής ενέργειας για την αστική Αμερική. Ο Donald Trump βρισκόταν πρόσφατα στην Αϊόβα και εξέδωσε μία ανακοίνωση που επικρίνει την αιολική ενέργεια. Τα μέσα ενημέρωσης πήδησαν στο αλογο της προπαγάνδας για να επισημάνουν ότι η Αϊόβα αγαπά τον άνεμο και παίρνει το 36,6% της ενέργειας της από τον άνεμο. Η ιστορία ήταν ότι ο Trump ήταν μία μόνη επικριτική φωνή και ότι οι επαρχιώτες είναι ευτυχείς να αποκομίσουν κέρδη και θέσεις εργασίας από τον άνεμο και κανείς δεν σκέφτεται αν θα γίνει η ενεργειακή δύναμη της Αμερικής. Αυτό δεν είναι αλήθεια, σύμφωνα με τους συνεργάτες μου στην Αϊόβα. Υπάρχει σοβαρή αντίσταση στην αιολική βιομηχανία στην Αϊόβα και σε άλλες αγροτικές χώρες. Το γνωρίζω ήδη αυτό, αλλά πολλοί προτιμούν αντ’αυτού να πιστέψουν τη ρόδινη εικόνα ζωγραφισμένη από μια βιομηχανία που κερδίζει πολλά χρήματα εκμεταλλευόμενη την αγροτική Αμερική.

Ποια είναι η διαφορά μεταξύ του τι συνέβη στη Δυτική Βιρτζίνια πριν από εκατό χρόνια και τι συμβαίνει τώρα στη Μεσοδυτική Αμερική; Οχι πολύ μεγάλη. Οι εξωκοινοτικές επιχειρήσεις εισέβαλαν και αγόρασαν τη γη και τους ανθρώπους για να τις εκμεταλλευτούν για εταιρικό κέρδος. Οι άνθρωποι έλεγαν ότι ήταν μια μεγάλη ευκαιρία για δουλειές και φορολογικά έσοδα και έγιναν τόσο εξαρτημένοι από έναν και μόνο κλάδο (δηλ.την εξόρυξη άνθρακα για παραγωγή ενέργειας) που δεν μπορούσαν να επιβιώσουν χωρίς αυτό. Η ενέργεια έγινε το μοναδικό παιχνίδι στην πόλη και οι πολιτικοί και οι κερδοσκόποι αρνήθηκαν να εκφράσουν οποιαδήποτε κριτική, παρά την πραγματικότητα ότι αυτή η τακτική καταστρέφει πραγματικά την πολιτεία. Και τότε, ακριβώς έτσι, η ενέργεια δεν ήταν πλέον βιώσιμη για την πολιτεία, επειδή η κοινωνία είχε προχωρήσει πέρα απο αυτήν την ιδιαίτερη μορφή ενέργειας. Και η πολιτεία εγινε ενας σωρός από ερείπια, καθώς οι εταιρείες έτρεξαν στο επόμενο μεγάλο χρυσωρυχείο ενέργειας. Όσοι αρνούνται να μάθουν από την ιστορία είναι μοιραίο να επαναλαμβάνουν τα ίδια λάθη.

Η αιολική ενέργεια βασίζεται σε πιστώσεις φόρου. Οι εταιρείες που κατασκευάζουν αιολικά πάρκα στηρίζονται στην “καλή διάθεση”των αμερικανών φορολογουμένων. Όταν σταματήσει η μεγαλοθυμία της κυβέρνησης, τοτε θα σταματήσει και η κατασκευή αιολικών σταθμών. Εν τω μεταξύ, οι εταιρείες αιολικής ενέργειας αγωνίζονται απεγνωσμένα, τρελά, προσπαθώντας να δημιουργήσουν νέους παραγωγούς φορολογικών πιστώσεων, όσο εξακολουθούν να μπορούν. Και η αγροτική Αμερική αντιστέκεται.

Τι είπε ο Donald Trump; «Δεν θέλω απλώς να ελπίζω ότι ο άνεμος φυσά για να ανάψει το σπίτι σου και το εργοστάσιό σου …» Ο άνεμος είναι ένας διαλείπων πόρος. Δεν φυσάει συνεχώς με σταθερή ταχύτητα. Εάν η Αϊόβα ήταν 100% εξαρτώμενη από την αιολική ενέργεια, τα σπίτια και τα φώτα εργοστασίων θα ανέβαιναν και θα χαμήλωναν σαν τον άνεμο. Είδα μια άλλη προπαγανδιστική εκπομπή την περασμένη εβδομάδα που υποστήριζε ότι το τρένο ενός ευρωπαϊκού κράτους λειτουργεί με «100% αιολική ενέργεια».

Τα ηλεκτρόνια είναι όλα τα ίδια χρώματα, είτε δημιουργούνται από άνθρακα ή άνεμο, και όλα αναμιγνύονται όταν συνδυάζονται στο ηλεκτρικό δίκτυο. Διαφορετικά, το τρένο θα ξεκινήσει και θα σταματήσει, θα επιβραδυνθεί και θα επιταχυνθεί, με βάση την πτώση του ανέμου. Προς τούτο, άλλες μορφές παραγωγής ενέργειας πρέπει να υποστηρίξουν διαλείποντες πόρους για να παρέχουν μια σταθερή ροή ενέργειας. Σε κάποιο σημείο, ο άνεμος φτάνει στον κορεσμό σε μια γεωγραφική περιοχή και λαμβάνοντας υπόψη ότι η αγροτική Αμερική δεν χρησιμοποιεί πολλή ενέργεια σε σύγκριση με την αστική Αμερική, η Αϊόβα μπορεί να βρίσκεται στο σημείο κορεσμού της.

Ωστόσο, οι πιστώσεις φόρου εξακολουθούν να είναι καλές για άλλα 3 χρόνια και, μόλις αδειοδοτηθεί ένα αιολικό πάρκο, μπορεί να αντλήσει από αυτή την πίστωση για 10 χρόνια. Όταν η τελευταία μεγάλη ριπή ανέμου χτιστεί σε 3 χρόνια και όταν λήξει η δεκαετής κλήρωση των κερδών των φορολογουμένων, η Αϊόβα θα μείνει με ένα νεκροταφείο σπασμένων ανεμογεννητριών με υπερβολικά δαπανηρή την επισκευή τους και οι οποίες χωρίς φορολογικές πιστώσεις, δεν θα έχει νόημα να αντικατασταθούν.

Αλλά η αιολική βιομηχανία πρέπει να χτίσει ΤΩΡΑ, ακόμη και αν η Αϊόβα δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει την παραπάνω ενέργεια, έτσι οι εταιρείες πρεπει να την εξάγουν. Και το επόμενο πράγμα πού θα δείτε είναι οτι κάποιος καουμπόη θέλει να χτίσει γιγαντιαίες γραμμές μεταφοράς για εξαγωγή. Ενώ η φιλοξενία των ανεμογεννητριών είναι εντελώς εθελοντική εκ μέρους του γαιοκτήμονα (και κάποιοι ισχυρίζονται ότι ο ιδιοκτήτης γης αποζημιώνεται αρκετά γενναιόδωρα για τη μίσθωση γης), η γραμμή μεταφοράς του καουμπόη θεωρείται βασικός τομέας για να αναγκάσει τους ιδιοκτήτες γης να φιλοξενήσουν τους πύργους του ενάντια στην θέληση τους. Υπάρχει μια πλήρης αποσύνδεση εδώ – εάν οι αιολικές μονάδες είναι εθελοντικές, τότε η υποδομή τους πρέπει να ειναι επίσης εθελοντική. Αλλά δεν είναι. Και η αγροτική Αμερική αντιτίθεται στο να θυσιάσει την παραγωγικότητα και τον τρόπο ζωής της προς όφελος των κερδών του μεγάλου ανέμου και των περιβαλλοντικών ονείρων των ηλεκτρικών καταναλωτών σε άλλα κράτη.

Αυτό το άρθρο κάνει μια προσπάθεια για ισορροπημένη πληροφόρηση. Αυτή είναι η ιστορία που η αστική Αμερική δεν ακούει ποτέ. Και οι λίγοι που το ακούν, λένε σε αυτούς που ζουν στο αιολικό δρομάκι ότι οι επικρίσεις τους για τον βιομηχανικό άνεμο δεν είναι αληθινές ή ότι πρέπει να το πιπιλίζουν ή ότι η κριτική του μεγάλου ανέμου είναι μια μαριονέτα κάλτσας των αδελφών Κόουκ.

Όπως σχολίασε ένας κάτοικος Αιόβας θα έχετε γίνει αποτελεσματικοί στον αντίλογο σας μόνο οταν κάποιος αλαζονικός αστικός περιβαλλοντολόγος ενοχληθεί και σας κατηγορήσει ότι χρηματιστήκατε από τη βιομηχανία ορυκτών καυσίμων.

Αφήνοντας κατά μέρος τους πολιτικούς και τους αιολικούς οικοδεσπότες και τις εταιρείες που τους χρηματοδοτούν με ένα μικρό μέρος των κερδών τους, όλη η «υποστήριξη» του μεγάλου ανέμου προέρχεται από αστικούς οικολόγους που δεν ζουν εκεί.

Αυτό συχνά εκφράζεται αρκετά αλαζονικά από ανθρώπους που θέλουν να σώσουν τον πλανήτη σε βάρος κάποιου άλλου. Είναι απογοητευμένοι, είναι αλαζόνες και δεν θέλουν να φιλοξενήσουν ενεργειακή υποδομή στις δικές τους κοινότητες. Ψάχνουν για το επόμενο patsy, επειδή η εισαγωγή άνθρακα με καύση από τη Δυτική Βιρτζίνια είναι τώρα τόσο gauche.

Δεν πρόκειται να αναλάβουμε την ευθύνη για τις δικές τους ανάγκες (κάτι που η αγροτική Αμερική είναι πολύ εξοικειωμένη), διοτι είναι απαράδεκτο να ζητούν απο άλλους να αναλάβουν την ευθύνη και να θυσιαστουν για τις ανάγκες τους.

Η δικτατορική υπαγόρευση στην αγροτική Αμερική για το τι πρέπει να κάνει είναι μοιραίο να μην πάει πάρα πολύ καλά. Η αγροτική Αμερική δεν αποτελείται από ηλίθιους και δεν θέλει να αντιμετωπίζεται ως τέτοια.

Και θα συνεχίσει να αντιστέκονται στην αστική Αμερική μέχρι να σταματήσει η αλαζονεία. Όλοι έχουν σημασία ή κανείς δεν έχει σημασία. Εκείνοι που πιστεύουν ότι είναι τόσο έξυπνοι ώστε να μπορούν να ελέγξουν την αγροτική Αμερική σαν μαϊμού με ένα λουρί απλά δεν φαίνεται να κατανοούν γιατί συνεχίζουν να χάνουν. Πρέπει να έρθουμε σε ισορροπία. Αν αγαπάτε την αιολική ενέργεια, εσείς της αστικής Αμερικής, βάλτε την στο δικό σας κατώφλι.

Η Αγροτική Αμερική δεν θέλει να γίνει η μονάδα παραγωγής ενέργειας.

Οι διευθύνσεις URL σε αυτήν την ανάρτηση:

[1] μια άλλη: http://www.washingtonexaminer.com/trump-dings-wind-power-in-iowa-critics-in-media-retort-that-subsidy-recipients-like-their-green-energy-subsidies/article/2626746

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΠΟΙΟΙ «ΨΕΚΑΣΜΟΙ» ΠΟΥ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΣΩΣΟΥΝ

ΠΗΓΗ: http://tvxs.gr/news/sci-tech/giati-na-mas-psekasoyn-tha-sosei-ton-planiti

Στην Συμφωνία για το Κλίμα στο Παρίσι το 2015, οι ηγέτες περίπου 200 κρατών αποφάσισαν να μειώσουν τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου ώστε να πέσει η θερμοκρασία του πλανήτη σε επίπεδα λίγο μεγαλύτερα από ό,τι πριν από την μεταβιομηχανική εποχή. Εάν το σχέδιο δεν πετύχει οι επικίνδυνες επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής θα είναι μη αναστρέψιμες και εμφανείς μέχρι το τέλος του αιώνα.

Οι δυο βαθμοί πάνω από εκείνο το όριο, όπου και βρισκόμαστε σήμερα, θεωρούνται από τους επιστήμονες το κατώφλι της υπερθέρμανσης του πλανήτη. Εάν ξεπεραστεί το στάδιο αυτό, ακραία καιρικά φαινόμενα θα καταγράφονται πιο συχνά: καταιγίδες, ξηρασίες και η άνοδος της στάθμης της θάλασσας θεωρούνται κάποια από αυτά. Οι συνέπειές τους θα είναι η έλλειψη τροφής και νερού και η αύξηση της μετανάστευσης όσο ο πλανήτης θα γίνεται αφιλόξενος. Εάν δεν αλλάξουμε, το κατώφλι αυτό θα ξεπεραστεί μέχρι το 2050.

Οι ηγεσίες των χωρών και οι μεγάλοι παγκόσμιοι ρυπαντές, με τη στάση τους μέχρι σήμερα, μόνο φερέγγυοι δεν μπορούν να χαρακτηριστούν. Η απόφαση του Τράμπ να αποσύρει τις ΗΠΑ από την Συμφωνία είναι η πιο χαρακτηριστική.

Σε αυτό το πλαίσιο, οι επιστήμονες τα τελευταία χρόνια έχουν ρίξει πολλές ιδέες στο τραπέζι. Μια από αυτές είναι γαιομηχανική, δηλαδή η χειραγώγηση του κλίματος που θεωρητικά θα μπορούσε να ψύξει τον πλανήτη και να σταθεροποιήσει το περιβάλλον. Υπάρχουν δυο είδη γεωμηχανικής: Το πρώτο έχει να κάνει με την αφαίρεση του διοξειδίου του άνθρακα από την ατμόσφαιρα. Σε βιομηχανικό επίπεδο αυτό γίνεται ήδη, αλλά δεν είναι ικανό να ανταπεξέλθει στις ογκώδεις εκπομπές που καταγράφονται καθημερινά. Το δεύτερο είδος έχει να κάνει με την διαχείριση της ηλιακής ακτινοβολίας. Κατ’ αυτό το πιο ριζοσπαστικό σενάριο θα μπορούσε θεωρητικά να μειωθεί η ποσότητα ηλιακής ακτινοβολίας που απορροφά ο πλανήτης αντανακλώντας την μακριά.

Ένας τρόπος για να γίνει αυτό, σύμφωνα με μελέτες, είναι ο ψεκασμός αντανακλαστικών αερίων στα υψηλά στρώματα της ατμόσφαιρας. Το σχέδιο αυτό βασίζεται στις ψυκτικές ικανότητες των ηφαιστείων. Το διοξείδιο του θείου που εκλύεται από τις εκρήξεις προκαλεί τον σχηματισμό του θειϊκού οξέως, που αντανακλά την ηλιακή ακτινοβολία και ψύχει την ατμόσφαιρα. Όμως τελικά το θειϊκό οξύ μπορεί να καταστρέψει το όζον αφήνοντας την Γη τελείως ευάλωτη στην ακτινοβολία του Ήλιου.

Μια άλλη λύση, λιγότερο επικίνδυνη, είναι κατά τους ειδικούς η συρρίκνωση των νεφελωμάτων σε μεγάλο ύψος. Τα νεφελώματα που σχηματίζονται σε τέτοιο ύψος δεν αντανακλούν πολύ ακτινοβολία αλλά αντιθέτως δημιουργούν ένα φαινόμενο του θερμοκηπίου. Όσο ψηλότερα βρίσκονται τόσο πιο έντονες οι θερμαντικές τους επιπτώσεις. Και όσο πιο θερμό είναι το περιβάλλον, τόσο πιο ψηλά σχηματίζονται αυτά τα σύννεφα. Εάν σε αυτά τα σύννεφα εισαχθεί θειϊκό ή νιτρικό οξύ, θα μειωθεί ο όγκος τους και δεν θα θερμαίνουν την επιφάνεια της Γης σε τέτοιο βαθμό. Εάν όμως ο ψεκασμός δεν γίνει προσεκτικά θα μπορούσε να οδηγήσει στον σχηματισμό περισσότερων τέτοιων νεφελωμάτων, με αποτέλεσμα αντί να ψυχθεί ο πλανήτης να υπερθερμανθεί.

Εξαιτίας αυτών των κινδύνων οι επιστήμονες τονίζουν ότι οποιοδήποτε τέτοιο σχέδιο πρέπει να εφαρμοστεί σε πολύ συγκεκριμένα χρονικά και τοπικά όρια, ώστε να είναι όσο το δυνατόν πιο αποτελεσματικό. Ένα τέτοιο παράδειγμα θα ήταν οι πάγοι στους πόλους ώστε να σταματήσει το λιώσιμο. Μέχρι στιγμής, πάντως, τα σχέδια αυτά αμφισβητούνται από πολλούς ενώ ακόμη και οι ίδιοι οι επιστήμονες που τα υποστηρίζουν τονίζουν ότι χρειάζεται περισσότερη έρευνα.


Σχόλιο από Wayne Hall: Αυτή η “πληροφορία από τον Κούλογλου”. Μέχρι τώρα η κριτική των ακτιβιστών “chemtrails” επικέντρωνε ως επί το πλείστον στο γεγονός ότι αυτοί οι ψεκασμοί δεν είναι πρόταση αλλά πραγματικότητα. Ίσως είναι όμως ακόμα χειρώτερη η απάτη με την έννοια ότι οι ψεκασμοί δεν μετριάζουν την παγκόσμια υπερθέρμανση αλλά δημιουργούν την παγκόσμια υπερθέρμανση;

ECONOMICS AND ENVIRONMENT

Seven Ways to Transform 21st-Century Economics — and Economists

Source: Direct Democracy Press

Economics matters enormously for the future, but its fundamental ideas are centuries out of date.

By Kate Raworth

(Kate Raworth is a senior visiting research associate at Oxford University’s Environmental Change Institute and a senior associate of the Cambridge Institute for Sustainability Leadership. Her new book is Doughnut Economics: seven ways to think like a 21st century economist.)

No one can deny it: economics matters. Its theories are the mother tongue of public policy, the rationale for multi-billion-dollar investments, and the tools used to tackle global poverty and manage our planetary home. Pity then that its fundamental ideas are centuries out of date yet still dominate decision-making for the future.

Today’s economics students will be among the influential citizens and policymakers shaping human societies in 2050. But the economic mindset that they are being taught is rooted in the textbooks of 1950 which, in turn, are grounded in the theories of 1850. Given the challenges of the 21st century—from climate change and extreme inequalities to recurring financial crises—this is shaping up to be a disaster. We stand little chance of writing a new economic story that is fit for our times if we keep falling back on last-century’s economic storybooks.

When I studied economics at university 25 years ago I believed it would empower me to help tackle humanity’s social and environmental challenges. But like many of today’s disillusioned students its disconnect from relevance and reality left me deeply frustrated. So I walked away from its theories and immersed myself in real-world economic challenges, from the villages of Zanzibar to the headquarters of the United Nations, and on to the campaign frontlines of Oxfam.

In the process I realized the obvious: that you can’t walk away from economics because it frames the world we inhabit, so I decided to walk back towards it and flip it on its head. What if we started economics with humanity’s goals for the 21st century, and then asked what economic mindset would give us half a chance of achieving them?

Spurred on by this question, I pushed aside my old economics textbooks and sought out the best emerging ideas that I could find, drawing on diverse schools of thought including complexity, ecological, feminist, behavioural and institutional economics, and set out to discover what happens when they all dance on the same page. The insights that I drew out imply that the economic future will be fascinating, but wildly unlike the past, so long as we equip ourselves with the mindset needed to take it on. So here are seven ways in which I believe we can all start to think like 21st century economists:

  1. Change the goal: from GDP growth to the Doughnut.

For over half a century, economists have fixated on GDP as the first measure of economic progress, but GDP is a false goal waiting to be ousted. The 21st century calls for a far more ambitious and global economic goal: meeting the needs of all within the means of the planet. Draw that goal on the page and – odd though it sounds – it comes out looking like a doughnut. The challenge now is to create local to global economies that ensure that no one falls short on life’s essentials – from food and housing to healthcare and political voice – while safeguarding Earth’s life-giving systems, from a stable climate and fertile soils to healthy oceans and a protective ozone layer. This single switch of purpose transforms the meaning and shape of economic progress: from endless growth to thriving in balance.

  1. See the big picture: from self-contained market to embedded economy.

Exactly 70 years ago in April 1947, an ambitious band of economists crafted a neoliberal story of the economy and, since Thatcher and Reagan came to power in the 1980s, it has dominated the international stage. Its narrative about the efficiency of the market, the incompetence of the state, the domesticity of the household and the tragedy of the commons, has helped to push many societies towards social and ecological collapse. It’s time to write a new economic story fit for this century – one that sees the economy’s dependence upon society and the living world. This story must recognize the power of the market—so let’s embed it wisely; the partnership of the state—so let’s hold it to account; the core role of the household—so let’s value its contribution; and the creativity of the commons—so let’s unleash their potential.

  1. Nurture human nature: from rational economic man to social adaptable humans.

The character at the heart of 20th century economics—‘rational economic man’—presents a pitiful portrait of humanity: he stands alone, with money in his hand, a calculator in his head, ego in his heart, and nature at his feet. Worse, when we are told that he is like us, we actually start to become more like him, to the detriment of our communities and the planet. But human nature is far richer than this, as emerging sketches of our new self-portrait reveal: we are reciprocating, interdependent, approximating people deeply embedded within the living world. It’s time to put this new portrait of humanity at the heart of economic theory so that economics can start to nurture the best of human nature. Doing so will give us—all ten billion of us to come—a far greater chance of thriving together.

  1. Get savvy with systems: from mechanical equilibrium to dynamic complexity.

Economics has long suffered from physics envy: awed by the genius of Isaac Newton and his insights into the physical laws of motion, 19th century economists became fixated on discovering economic laws of motion. But these simply don’t exist: they are mere models, just like the theory of market equilibrium which blinded economists to the looming financial crash of 2008. That’s why 21st-century economists embrace complexity and evolutionary thinking instead. Putting dynamic thinking at the heart of economics opens up new insights for understanding the rise of the one percent and the boom and bust of financial markets. It’s time to stop searching for the economy’s elusive control levers (they don’t exist), and instead start stewarding the economy as an ever-evolving system.

  1. Design to distribute: from ‘growth will even it up again’ to distributive by design.

In the 20th century economic theory whispered a powerful message when it comes to inequality: it has to get worse before it can get better, and growth will eventually even things up. But extreme inequality, as it turns out, is not an economic law or necessity: it is a design failure. Twenty-first century economists recognize that there are many ways to design economies to be far more distributive of value among those who help to generate it. And that means going beyond redistributing income to pre-distributing wealth, such as the wealth that lies in controlling land, enterprise, and the power to create money.

  1. Create to regenerate: from ‘growth will clean it up again’ to regenerative by design.

Economic theory has long portrayed a clean environment as a luxury good, affordable only for the well-off—a view that says that pollution has to increase before it can decline, and (guess what), growth will eventually clean it up. But as with inequality there is no such economic law: environmental degradation is the result of degenerative industrial design. This century calls for economic thinking that unleashes the potential of regenerative design in order to create a circular, not linear, economy—and to restore ourselves as full participants in Earth’s cyclical processes of life.

7. Be Agnostic about Growth: from growth-addicted to growth-agnostic.

To the alarm of governments and financiers, forecasts for GDP growth in many high-income countries are flat-lining, opening up a crisis in growth-based economics. Mainstream economics views endless GDP growth as a must, but nothing in nature grows forever, and the economic attempt to buck that trend is raising tough questions in high-income but low-growth countries. That’s because today we have economies that need to grow, whether or not they make us thrive. What we need are economies that make us thrive, whether or not they grow. That radical flip in perspective invites us to become agnostic about growth and to explore how our economies—which are currently financially, politically and socially addicted to growth—could learn to live with or without it.

I am convinced that these seven ways to think like a 21st-century economist are fundamental to the new economic mindset this century demands. Their principles and patterns will equip new economic thinkers—and the inner economist in us all—to start creating an economy that enables everyone to prosper. Given the speed, scale and uncertainty of change that we face in coming years—and the diversity of contexts from Beijing to Birmingham to Bamako—it would be foolhardy to attempt to prescribe now all the policies and institutions that will be fit for the future. The coming generation of thinkers and doers will be far better placed to experiment and discover what works as the context continually changes.

What we can do now—and must do well—is to bring together the best ideas to create a new economic mindset that is never fixed but always evolving. The task for economic thinkers in the decades ahead will be to bring these seven ways of thinking together in practice, and to add to them. We have barely set out on this adventure in rethinking economics. Please join the crew.

Comment from W. Hall

Unfortunately the logic of “sustainability” activists is undermined by the same realities as undermine the US campaign “against” ISIS. The US claims to be fighting ISIS but in fact has created and sustains ISIS. Similarly with climate change. The Paris climate agreement claims to be a way of “dealing with” climate change (through profitable taxation, among other things, and emissions trading of ”bads”). But policy on global warming for decades has been to create it through climate modification (a generation ago the “ice age” was perceived as being a problem, suggesting that global warming would be a good idea). Climate modification is marketed as a way of “mitigating” global warming, but its effect is to exacerbate it. Trump has spoilt this game by saying that climate change is a fraud and radically modifying US environmental policy. This has prompted the military to come out against him in defence of the Paris climate agreement. Climate change has always been their business but now they are having to defend it against the presidency. Of course there is nothing pro-environmental about Trump’s policies. The same environmentally destructive practices continue as before. But the Paris climate agreement involves an element of taxation of big corporations that is not of any interest to Trump’s backers. It also involves taxation of the rest of us. But the military relies on state support, and on taxation, so they are going to be “with the ecologists” when it comes to climate policy. Ecologists will continue ineffective protests against secondary symptoms of this alliance, but the alliance is more securely based than the protests against it.

Varoufakis made comments against the neoliberal assumptions underlying emissions trading in his Guardian “Erratic Marxist” interview but unfortunately has not paid any systematic attention to the ideas whose surface he skims in the interview.

Kate Raworth’s “21st century economics” in a way spoils a familiar type of bipolar “divide and rule”, where the bad guys are entrepreneurs who think only about profit and the good guys are the socialists and ecologists, who are moral. Expelled from the scenario are the “conspiracy theorists” who suggest that the bad guys might really have something more than just their profits on their mind.  Under “21st century economics” the entrepreneurs will become good guys, leaving today’s good guys at a loss because they will have to find a new role and a new justification for their existence.

This comment was initially published at DiEM25’s unofficial Facebook page https://www.facebook.com/groups/diem25/ launched by “Een Don Quicot” just prior to DiEM 25’s official inauguration in Berlin.

CLIMATE CHANGE AND GEOENGINEERING DECEPTIONS

By Catherine J Frompovich

SOURCE

Geoscientist J. Marvin Herndon, PhD, of the Transdyne Corporation, published a provocative paper April 21, 2017 in the Journal of Geography, Environment and Earth Science International, titled “Evidence of Variable Earth-heat Production, Global Non-anthropogenic Climate Change, and Geoengineered Global Warming and Polar Melting.” [1]

Readers may remember I’ve featured Dr Herndon’s innovative scientific research regarding weather geoengineering a couple of times: “Weather Geoengineering, Chemtrails, Aluminum and Alzheimer’s: The Four Horsemen Of The Weather Apocalypse,” and “Intentional Efforts To Cause Global Warming And Glacier Melting Indication Scientifically Found.”

One of the more revealing concepts Dr Herndon mentions in his recent article is something not many are willing to acknowledge as the cause of much grief affecting humans and the environment: During the past 38 years, the standards of scientific inquiry have changed, particularly among those who depend upon government support. Logic-based challenges to current thinking have largely been replaced by consensus conformity.”

Sciences specifically affected by “consensus conformity” include, among others, the health sciences, especially vaccinology, or the ‘science’ of vaccines—more like pseudoscience, I offer, and microwave science, which lags behind from the World War II era in recognizing only thermal waves but not health-damaging non-thermal radiation waves [2].

As Dr Herndon states, The oceans are our planet’s major reservoir for CO2.”  OMG, how will they ever collect carbon taxes from the oceans?  Or from humans, who exhale it with every outbreath? Isn’t that quite an insurmountable problem? Or, will they impose human CO2 taxes for our polluting the planet just by living and breathing on what cabal controllers ‘think’ is their scientific playground?  Please excuse my tongue-in-cheekiness.

However, in Dr Herndon’s latest paper, we find questions [3], which need answering—and very soon.

  • As NOAA and NASA are both prime sources of data utilized in climate models and assessments, and are apparently participants in the global covert tropospheric geoengineering activity, how objective are their data?
  • Indeed, what are the purposes of spraying a toxic substance into the air we breathe on a near-daily, near-global basis? Surely, those closely connected with the operation know that it causes global warming and polar ice melting.
  • Do government leaders realize that the intent of these covert geoengineering efforts is to cause global warming? Or are leaders being deceived, told that the tropospheric aerosol spraying is to prevent global warming?
  • Is it being done to get at the petroleum and other natural resources beneath polar ice?
  • Is tropospheric geoengineering being done to cause global warming so as to provide a basis for the United Nations to take control of major elements of sovereign nations’ economies? Or are more sinister motives involved?
  • The military has researched weaponizing weather since 1947, but at what cost to human and environmental health? What have leaders been told that makes them acquiesce to a program that is no less than an assault on planet Earth?
  • Who profits from this?
  • Why are scientists promoting the idea of future geoengineering when they know, or certainly ought to know, that tropospheric geoengineering has been ongoing nearly worldwide for decades.”

Nevertheless, the scientific “nitty-gritty” aspects of Dr Herndon’s paper, I think, can be found in his discussion of COVERT GEOENGINEERING CONTRIBUTION TO GLOBAL WARMING.”  Here’s what he says in part:

Geoengineering is defined here as deliberate, large-scale activities aimed at modifying weather/climate systems [i.e., from the troposphere to the stratosphere to the ionosphere — all natural systems]. Weather modification programs have been employed by many nations at least since the 1960s, that is for over half a century, typically for agricultural purposes.”

[….]

There has not only been great secrecy involved, but governments have deceived citizens, either denying the aerial activity or falsely asserting that the observed aerial trails are simply contrails, ice crystals formed from water vapor in jet exhaust. In 2005 the United States Air Force distributed to government agencies and published online a document entitled “Contrails Facts” [65] which blatantly denied the existence of the observed particulate trails and falsely asserted that they are contrails.

65. http://www.nuclearplanet.com/USAF.pdf., Accessed April 17, 2017.

[….]

There is good evidence that the main particulate matter being sprayed into the troposphere worldwide is coal fly ash, the light ash from coal combustion by electric power companies that is considered to be too toxic to be allowed to exit smokestacks in Western nations [63,66-68].

>63. Herndon JM. Adverse agricultural consequences of weather modification. AGRIVITA Journal of Agricultural Science. 2016;38:213-221.

66. Herndon JM, Whiteside M. Further evidence of coal fly ash utilization in tropospheric geoengineering: Implications on human and environmental health. J. Geog. Environ. Earth Sci. Intn. 2017;9: 1-8.

67. Herndon JM. Aluminum poisoning of humanity and earth’s biota by clandestine geoengineering activity: Implications for India. Curr. Sci. 2015;108:2173-2177.

68. Herndon JM. Obtaining evidence of coal fly ash content in weather modification (geoengineering) through analyses of postaerosol spraying rainwater and solid substances. Ind. J. Sci. Res. and Tech. 2016;4:30-36.

[….]

In the midst of official denial and misrepresentation, one can deduce from physical effects the purposes, if not the motives, for the near-daily, near-global coal fly ash tropospheric geoengineering. Aerosolized coal fly ash retards the fall of rain, at least until clouds become so overburdened that they let go with torrential downpours and storms. Coal fly ash makes atmospheric moisture more electrically conducting, which may be useful in military electromagnetic activities [69]. Coal fly ash sprayed into the troposphere heats the atmosphere, and retards heat loss from Earth’s surface thus enhancing global warming. As coal fly ash settles to the ground, its typically dark gray color absorbs sunlight and alters albedo, again enhancing global warming [66].

69. Bertell R. Planet earth, the latest weapon of war: A critical study into the military and the environment. The Women’s Press: London; 2000.

Dr Herndon’s remarks in the above last paragraph certainly are incriminating about global warming being a man-made (anthropogenic) tragedy, along with an experiment all humans are forced to participate in unknowingly, unwillingly and in defiance of the Nuremberg Code [4].

n the Conclusions of his article, Dr Herndon offers these bone-chilling remarks:

Tropospheric aerosolized particulates, evidenced as coal fly ash, inhibit rainfall, heat the atmosphere, and enhance global warming. Evidence obtained from an accidental aerial release of an engineered material indicates there is an effort to melt glacial ice and thus enhance global warming. By ignoring ongoing tropospheric geoengineering, the IPCC climate assessments as well as the moral authority of the United Nations are compromised.

Fig. 7. Three aircraft flying simultaneously in the same physical environment in which contrail formation is possible in the air above Tucson, Arizona (USA) in 2011. Note that two display short contrails characteristic of rapid ice evaporation. The lengthy trail across the sky is not a contrail – otherwise it would have evaporated as quickly, and been as short, as the other two. Rather, the long trail is formed by emplaced particulate matter. Courtesy of Bornfree and Russ Tanner [from Dr Herndon’s paper]

Dr Herndon’s latest paper is written in scientific language.  However, I encourage readers to ‘plough’ through it, as it explains much of what needs to be understood about how not only weather is being manipulated, but science, the environment and humans, as a result of clandestine mechanisms.  I wish more humans were interested enough to oppose what’s happening to us and our beloved planet.

Thank you, Dr Herndon, for your unfailing scientific efforts.

References:

[1] Article: http://www.nuclearplanet.com/variable_heat.pdf

In Spanish: http://www.nuclearplanet.com/variable_heat.s.pdf

[2] http://www.activistpost.com/2017/03/open-letter-world-health-organizations-emf-project-requesting-non-thermal-radiation-adverse-health-effects-recognized-conflicts-interest-purged-evaluation-working-gro.html

[3] Press Release: http://www.nuclearplanet.com/variable_heat.pr.pdf

In Spanish: http://www.nuclearplanet.com/variable_heat.pr.s.pdf

[4] NUREMBERG CODE

https://history.nih.gov/research/downloads/nuremberg.pdf

  1. The voluntary consent of the human subject is absolutely essential.
  2. The experiment should be such as to yield fruitful results for the good of society, unprocurable by other methods or means of study, and not random and unnecessary in nature.
  3. The experiment should be so designed and based on the results of animal experimentation and a knowledge of the natural history of the disease or other problem under study, that the anticipated results will justify the performance of the experiment.
  4. The experiment should be so conducted as to avoid all unnecessary physical and mental suffering and injury.
  5. No experiment should be conducted, where there is an a priori reason to believe that death or disabling injury will occur; except, perhaps, in those experiments where the experimental physicians also serve as subjects.
  6. The degree of risk to be taken should never exceed that determined by the humanitarian importance of the problem to be solved by the experiment.
  7. Proper preparations should be made and adequate facilities provided to protect the experimental subject against even remote possibilities of injury, disability, or death.
  8. The experiment should be conducted only by scientifically qualified persons. The highest degree of skill and care should be required through all stages of the experiment of those who conduct or engage in the experiment.
  9. During the course of the experiment, the human subject should be at liberty to bring the experiment to an end, if he has reached the physical or mental state, where continuation of the experiment seemed to him to be impossible.
  10. During the course of the experiment, the scientist in charge must be prepared to terminate the experiment at any stage, if he has probable cause to believe, in the exercise of the good faith, superior skill and careful judgement required of him, that a continuation of the experiment is likely to result in injury, disability, or death to the experimental subject.

Catherine J Frompovich (website) is a retired natural nutritionist who earned advanced degrees in Nutrition and Holistic Health Sciences, Certification in Orthomolecular Theory and Practice plus Paralegal Studies. Her work has been published in national and airline magazines since the early 1980s. Catherine authored numerous books on health issues along with co-authoring papers and monographs with physicians, nurses, and holistic healthcare professionals. She has been a consumer healthcare researcher 35 years and counting.

Catherine’s latest book, published October 4, 2013, is Vaccination Voodoo, What YOU Don’t Know About Vaccines, available on Amazon.com.

Her 2012 book A Cancer Answer, Holistic BREAST Cancer Management, A Guide to Effective & Non-Toxic Treatments, is available on Amazon.com and as a Kindle eBook.

Two of Catherine’s more recent books on Amazon.com are Our Chemical Lives And The Hijacking Of Our DNA, A Probe Into What’s Probably Making Us Sick(2009) and Lord, How Can I Make It Through Grieving My Loss, An Inspirational Guide Through the Grieving Process (2008)

Catherine’s NEW book: Eat To Beat Disease, Foods Medicinal Qualities ©2016Catherine J Frompovich is now available